Diep in gedachten sta je in de bloemenwinkel. Je kiest de favoriete bloemen van je moeder want het is Moederdag. Tegen beter weten in hoop je dat ze nog weet dat ze van deze bloemen hielt want je wil niks liever dan haar blij maken en een glimlach op haar gezicht toveren. Een kort momentje dat ze weer even jouw moeder is en jij weer dochter mag zijn. Langzaam verdwijnt ze steeds meer naar de achtergrond en je hebt al zo lang niet meer het gevoel gehad dat jij gewoon kind mocht zijn. Dat zij jouw advies gaf, naar je luisterde en met je meedacht en vooral: dat ze je geruststelde. Gewoon even bellen als je niet wist hoe je met een collega moest omgaan, of gewoon even je hart wilde luchten. Ze luisterde altijd zo goed naar jou en wist altijd raad. Nu lijken de rollen omgekeerd want nu voelt het alsof jij haar moeder bent geworden. Overal beslis jij over en dat voelt zo eenzaam en die last voelt zwaar op jouw schouders. Je vraagt je vaak af: doe ik het wel goed? Had zij het zo gewild? Een stroom van gedachten komen voorbij die jou helderheid zullen geven.
Het ging zo snel. Vanaf het moment dat ze de diagnose dementie kreeg leek het wel alsof ze eraan heeft toegegeven. Nu hoefde ze niet meer want de dementie zorgde ervoor dat ze mocht verdwijnen. Steeds meer zag je dat ze letterlijk de wereld niet meer wilde zien. Deze sluiter van dementie was misschien wel haar redding na het verlies van haar 63-jarig samen zijn met jouw vader. Ze waren een eenheid, een pact, een zielsverbinding. Vanaf dat hij overleed een jaar geleden is je moeder zo snel achteruitgegaan. Het leek wel of haar eigenwaarde is gestorven met je vader. Ze waren twee handen op een buik en waren altijd samen. Tot hij overleed hielden ze elkaar in stand. Wie was zij nog zonder hem? Het lukte haar toen niet meer de schijn op te houden en ze liet de dementie toe.
Haar blik veranderde, alsof ze vanachter een sluiter keek. Nooit echt meer aanwezig. Ze kon opeens niks meer onthouden en het maakte haar ook niet meer uit. Want waarvoor zou ze nog haar best doen? Ze verdween in haar eigen wereld waar ze anderen niet meer toe kon laten.
En jij, jij was overal, ving alles op, redde haar als dat nodig was, ging zo vaak je kon langs en hield alles in de gaten. Jij maakte de beslissingen voor haar, nam allerlei verantwoordelijkheden over en rende maar door. Je voelde aan alles dat dit niet vol te houden was ‘maar hoe doe je dat dan anders’, vroeg jij je af? Toch ging je maar door want ze was nou eenmaal je moeder. Jouw gezin draaide ook gewoon door, je werk, je hond en sporten had je echt nodig. Dat liet je als eerste vallen, en daarna werd het steeds makkelijker om dingen voor jezelf te schrappen. Je bleef voor iedereen zorgen maar waar was jij? Het verdriet van het verlies van je vader was nog nauwelijks gevoeld en meteen kwam de zorg voor je moeder erbij waarin zij langzaam haar waardigheid verloor en jij de vrouw die zij altijd voor jou was, langzaam zag verdwijnen achter haar sluier van dementie.
Dit verlies – levend verlies – is zo’n anders proces dan wanneer er iemand overlijdt. Elke keer weer verdwijnt je moeder een stukje verder weg. Elke keer weet ze minder en schrik je weer als het weer anders is. Soms vraag jij je af wat nou erger was: het korte ziekbed van je vader en zijn overlijden of het langzaam wegglijden van je moeder. Het is eigenlijk gewoon niet te vergelijken en op het moment dat jij je dit afvraagt voel je diepe schuld bij deze gedachten. Het valt je namelijk erg zwaar de zorg die op jouw schouders rust.
Tegelijk voelt dit als het minste wat je kan doen als dochter voor je moeder. Ze heeft ook altijd voor jou gezorgd dus dat doe jij nu ook voor haar maar hoe hou jij jezelf staande? Hoe blijf je dochter en word je niet zonder dat je het merkt moeder van je moeder? Hoe laat jij die krachtige vrouw die ze was in haar waarde en de verantwoordelijkheid daar waar die hoort? Wat draag jij inmiddels allemaal wat van je moeder is? Ben jij verantwoordelijk voor haar ziekteproces of mag zij het zelf aangaan en ben jij alleen aanwezig als kind? Mag jij kiezen voor jouw eigen balans zonder je schuldig te voelen als je voor jezelf kiest? Welke verantwoordelijkheid hoort bij wie?
Hoe mooi zou het zijn als jij je moeder haar eigen waardigheid kan laten voelen en haar kan blijven zien als volwassen vrouw met een eigen wil. Mogelijk kan zij die niet meer met je delen en mag jij vanuit jouw kracht, er voor jezelf zijn waardoor je er voor haar kan zijn. Zonder woorden, zonder schuldgevoel maar vanuit vertrouwen in jezelf en in haar. Dat je weet dat wat je doet, goed is omdat je vanuit je gevoel beslissingen neemt.
Wil jij die energie ervaren en neerzetten om vanuit dat bewustzijn er te zijn voor je moeder? Sta jezelf dan toe dochter te blijven en laat jou moeder in haar eigen rol. Hierdoor blijf jij op jouw plek staan en kies je voor waardigheid van allebei. Dat kan jij, dat doe jij als je vertrouwt.
Na al deze gedachten wist je het opeens: het moet een veldboeket worden! Ooit als klein meisje had jij je moeder intens gelukkig gemaakt met bloemen die jij zelf geplukt had op de terugweg naar huis. Uit alle perkjes had je de mooiste bloemen geplukt en je had haar nooit vertelt dat je haar favoriete rode roos stiekem uit een tuin had geplukt om haar blij te maken.
Dat boeket heb je nu weer samengesteld met weer die rode roos erin. De blijdschap van je moeder toen, zal je nooit vergeten. Dat gevoel gaf je nu zo veel energie dat je het meteen wist wat je mocht doen en je loopt rechtop met een glimlach van oor tot oor de winkel uit met dit prachtige boeket voor jouw moeder. In die herinnering zit jullie liefde voor elkaar en die liefde is tijdloos. Daar kan niks tussenkomen. Ook als ze het boekt niet herkent en niets meer weet van vroeger, zal ze jouw liefde voelen. Zelfs als jij dat niet kan waarnemen, is het een weten dat zij er – in een ander bewustzijn – gewoon nog is. Jouw moeder is niet weg. Jullie onvoorwaardelijke liefde voor elkaar zal altijd bestaan in welke dimensie dan ook.
Daar is geen bevestiging voor nodig. Dat is een weten en vanuit daar kan je haar weer zien als vrouw en jouw moeder die ze altijd zal blijven. Je hoeft haar niet meer terug te halen naar het hier en nu of naar het verleden. Je mag haar daar laten waar ze is, in haar bewustzijn met haar levenspad. Je doet dit omdat het voor jou zo goed voelt en dat geeft je zo veel kracht. Je hoeft er niks voor terug, ook niet die lach, die bevestiging of herkenning. Je koestert je eigen herinnering.
Vanuit dit bewustzijn geef jij je moeder de bloemen en zie je opeens iets anders in haar ogen. Doordat jij haar bevestiging niet meer nodig hebt, kan je haar anders waarnemen want als je door het masker van de dementie heen kijkt, zie je opeens weer, achter die sluier een sprankje van wat er nog steeds, diep verstopt is: jouw moeder!
Wil jij ook ontdekken hoe jij jouw moeder (of vader) met dementie weer hun waarde terug kan geven? Hoe jij weer op jouw plek mag gaan staan om zo vanuit waardigheid je ouder te steunen, ben je van hart welkom om daar samen naar te kijken. Ik kijk graag met je mee.
Liefs Marije
NewMoon.nu Coaching
Marije Binnekade
Oeverzeggeweg 48
Heerhugowaard
Tel: 06 23 55 16 52