Mijn eerste verlieservaring was al heel vroeg. Ik ben namelijk een alleen geboren tweeling en al heel vroeg in de zwangerschap heb ik mijn broertje - dat voel ik heel sterk - zien weg gaan en ik kon niks doen. Daar is mijn eerste gevoel van machteloosheid en afwijzing al ontstaan. Zelfs in de zwangerschap paste ik mij totaal aan, aan mijn moeder. Ik was haar nooit tot last. Ook in mijn verdere leven heb ik mij altijd aangepast aan iedereen. en ik voor ze gaan zorgen en ben ik heel hard gaan werken om te voorkomen dat anderen bij mij weg zouden gaan.

Toen ik zelf moeder wilde worden kreeg ik opnieuw met machteloosheid en afwijzing te maken toen ik, voor ik moeder werd van mijn drie prachtige dochters, twee zielen mij bezocht die uiteindelijk niet in fysieke vorm bij mij zijn gekomen. Deze twee verlieservaringen zijn een grote reden geweest van mijn werk nu. Ik heb het toen met bijna niemand gedeeld. Ik hield het voor mijzelf en rouwde eigenlijk niet. Ik ging gewoon door. Ik werkte als Intensive Care verpleegkundige en wist technisch precies wat er was gebeurd en het was gewoon pech. Toch was ik het vertrouwen in mijn lichaam opeens kwijt. Kon ik wel een kindje krijgen? Ik had dit zo ‘gepland’ en dat ging opeens anders. Ik raakte mijn onbevangenheid kwijt toen ik weer zwanger werd. Zou het nu wel goed gaan en durfde ik echt te geloven dat ze zou komen?  Eerst zien, dan geloven was mijn motto om mijzelf te beschermen. Echt verbinden met deze mooie ziel kon ik toen nog niet tot ze er was en in mijn armen lag en ik wist: nu komt het goed.